• Laura Louise Mulder

On the road: Frankrijk & Spanje

Als we de schuifdeur van de bus opendoen, kijken we direct op het strand. De geur van de zee en de dennenbomen is zo’n typerende lucht voor aan de Middellandse zee. En hoewel er nog veel meer campers staan op deze parkeerplaats, voelt het even als we helemaal alleen op de wereld zijn. We zijn op zo’n plek aangekomen waarvan we weten: hier willen we even blijven. Dus besluiten we dat maar om te doen.

Het is vrijdag en we rijden weg uit de Franse Pyreneeën. De plek voelde als thuiskomen, doordat we in de zomer van 2018 daar ook waren geweest. Nu compleet anders, met een busje. Maar blijkbaar hadden we wel weer hetzelfde weer besteld: regen, heel veel regen. Vanaf Nederland leken we al in een tunnel van regen te rijden. En zelfs 800 kilometer verderop leek er nog niet genoeg te zijn gevallen.


De stad van de leegte, hè liefde

We hebben natuurlijk niet in één stuk gereden. Rick wilde wel graag Parijs even in. En dus besloten we op een heel regenachtige dag de stad van de liefde in te duiken. We konden de auto veilig in Drancy neerzetten. Vanaf hier gold de mondkapjes-regel. Dit keer waren we wél goed voorbereid en hadden we onze herbruikbare mondkapjes mee. Parijs was leeg en nat. Alleen de Parijzenaren liepen over straat. Geen mannen die souvenirs aan je aan je wilden slijten, geen touringbussen vol met toeristen die de stad in 8 uur probeerden vast te leggen. We stonden met 3 anderen bij de Arc de Triomph en bij de Soeucr Ceur zaten we tussen de lunchende mensen. Zo rustig hadden we allebei de stad nog nooit gezien. 24 uur later zou de stad in lockdown gaan. Geen kroegjes, geen restaurantjes en al helemaal geen toerisme. We vonden het wat treurig. Want hoe moeten al die mensen zonder verblijfsvergunning die leefden op het toerisme het nu volhouden in deze stad? Of überhaupt in Frankrijk. Na 25.000 stappen te hebben gezet, gingen we terug naar de auto. Die er gelukkig nog stond. Met alles erop en eraan.


Vanaf hier dus richting de bergen. Die prachtige, magistrale, eeuwenoude, granieten bergen. Ze riepen Rick al een tijdje, dus daar hebben we gehoor aangegeven. Toen we aankwamen scheen de zon zodat we direct uitzicht op de bergen hadden. We vonden een te gekke parkeerplek aan het water, tussen de bergen, in een heel klein pittoresk dorpje. Hier konden we het wel 5 dagen volhouden. Waarvan 3 dubbelgevouwen in de bus, omdat het dus nog steeds regende.


Camperleven in de regen

En dan even over het leven in de bus als het regent. Want we wisten natuurlijk dat dit ging komen en we wisten ook dat we ons er dan even doorheen moesten slaan. Ik, Laura, zat vaak onder de deken in de bus, terwijl Rick het buiten onder de tarp wel kon uithouden. Het was knus, tussen de buien door liepen we onze stappen. Vonden we wilde paddenstoelen die we terug bij de bus checkten en die we dan konden eten. Voor het ultieme herfstgevoel poften we ook kastanjes. Nattige, gezellige herfst; zou ik het geheel genoemd hebben. Net voordat ik gillend gek werd omdat mijn jas en schoenen niet meer droog werden, brak de zon door. Eindelijk warmte en droogte na die lange tunnel van regen!

We begonnen de dag erop met yoga en besloten toen een lange wandeling te maken. Heen en terug naar een ander dorp. Rick weet hoe hij deze dagen moet organiseren. Hij zorgt voor koffie, lekkere broodjes en een soepje voor tussen de lunch. We kletsen, verwonderen ons over hoe mooi het is en hoewel ik de tocht al pittig genoeg vond, begon Rick te flirten met de top van de berg. Dus ging hij de dag erna wéér op pad om dit keer over de kammen naar het andere dorp te lopen.



Yoga in de buitenlucht

Ondertussen deed ik een wasje, kookte ik wat lekkere maaltijden, deed ik yoga en las ik mijn boek uit in bed. Het is fijn om veel samen te zijn en om soms even afstand te hebben. Zodat we lekker kunnen aanklooien. Allebei. Rick even flink doorstappen de berg op, ik door aan de rommelen. Iets wat ik gewoon heel erg graag doe. Toen de was droog was, de afwas was gedaan, ik had gefoodprepd voor de hele straat, haalde ik Rick op in het andere dorp. Want na even afstand, is elkaar zien weer het allerfijnst. We na drie dagen ‘afzien’, twee heerlijke dagen nog in de zon gehad. Maar terwijl we zaten te lunchen begonnen de wolken weer over de toppen de klotsen. Tijd voor ons om de Pyreneeën achter ons te laten.

Merci, eh, grazias. We zijn in Spanje! Het was even spannend aan de grens. Want wat gaan ze doen als je een oranje gebied in rijdt? Nou, niet zoveel dus. Aan de andere kant van de bergen scheen wel de zon. Het was direct een stuk warmer. En dus stonden we als echte Hollanders in onze korte broek in de Lidl lekker ‘schapjes’ te doen. Zullen de Spanjaarden met een lange broek en een dikke trui hebben geweten dat we niet van daar kwamen?


La playa!

Na een dagje in Lleida te hebben geslapen, reden we door naar Tarragona. Dat gaat vaak zo. Rick rijdt en zegt: zullen we nog een uurtje karren en dan ergens slapen? Ik ga dan kijken op de app Park4night. We wilden eigenlijk misschien nog Barcelona in, maar toen ik zag dat ongeveer op elke plek je auto wordt leeggeroofd, besloten we richting Tarragona te rijden. Ik zag een plek aan de zee. En net zoals dat je blij wordt dat de foto’s van het resort dat je via D-reizen hebt geboekt overeenkomt met de waarheid, waren ook wij blij verrast met deze mooie plek. Het is hier prachtig!



Hier komen we tot rust. Even niet meer rijden. En blijkbaar hadden we het nodig, want zondags wandelen we langs de kost binnen 2 uurtjes naar het centrum van de stad. Een prachtige en warme wandeling. Eenmaal daar willen we onszelf trakteren op koffie met een taartje. Onze liefste tweelingnichtjes zijn één jaar geworden en aangezien we er niet bij kunnen zijn, willen we er wel even bij stilstaan. We kiezen twee flinke stukken taart uit, de cappuccino klokt uit het apparaat, de aardige mevrouw doet nog twee bolletjes ijs bij de taart. Sure, why not? En op dat moment beseffen we ons allebei dat we geen portomonnee mee hebben. Wij spreken geen Spaans en zij geen Engels. Sh*t. Gelukkig weten we mijn moeder te bereiken die een bank heeft die wel in het weekend direct geld overmaakt. Een koude cappuccino en een verlopen ijsbolletje verder kunnen we betalen. Thanks, mam!

‘Zo. Weer schoon.’

We zwemmen in de ijskoude zee. Sporten op de parkeerplaats, werken, maken nieuwe plannen voor onze ondernemingen, wandelen, koken en genieten. Wat is het hier fijn. Zondagavond trakteren we onszelf nog op een uitetentje. Net op tijd want ook hier zijn is de horeca in lockdown. We eten lekkere paella (zonder vlees, maar met verse vis uit de zee). En we bestellen twee Spaanse biertjes. Want dan weet je dat je lekker weg bent!


Uiteindelijk staan er twee koude Heineken op tafel. Nouja, het was al bijna té perfect!

51 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven